Klasyczne teorie warto odświeżać. Małgorzata Szymankiewicz i Przemek Dzienis pokazują je nam w nowej odsłonie, nie boją się wzbogacania własnego malarstwa, rzeźby i fotografii nawet o walor atrakcji zaczerpnięty z designu czy mody. Ich modernizm jest wciągający, uwodzący.
Związki modernizmu z designem czy modą zawsze były skomplikowane. Klasyczni moderniści zwykle dbali o autonomię własnej dziedziny, czystość medium, zarazem zdawali sobie jednak sprawę, że ich estetyczne patenty mają z designem naprawdę sporo wspólnego. Problem obrósł dyskusją, której zawdzięczamy elementarne rozpoznania (np. o sztuce w epoce reprodukcji mechanicznej). Nie tak dawno dyskusja do nas wróciła, m.in. w głośnym Design and Crime Hala Fostera. Szymankiewicz i Dzienis – co dla nich charakterystyczne – podchodzą do sprawy na luzie. Ich wizja modernizmu jest nieortodoksyjna przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie boi się lekkości, swobody. Tak, to modernizm w wersji pop. A w efekcie ma w sobie coś niespodziewanego, zaskakującego, łamiącego oczekiwania. Po angielsku, przywołując przewrotnie nazwę pewnej znanej wytwórni płytowej, powiedzielibyśmy: oto sub pop.
BWA Warszawa, 25.02-14.04.2012
